با تني رنجور

                               با لبي خاموش

                     جاني خسته از بي رحمي دنيا

           دستهايم خسته از يك عمر كار و رنج بي پايان

                  كوله باري از تلاش قرنها بر دوش

                           نيمه ي من ليك بالاتر

                         مرد اين خودكام افسونگر

            خود اسير رنج اين دنياي پر رنج فريب اميز

                          قرن ها خاموش ماندم

                        رنج بردم رنج بردم  رنج

                           ايستادم زندگي كردم

                        زنده ماندم عشق ورزيدم

                       درسها بردم از سختي دنيا

                           اينك اينجا ايستاده ام

                         كوله بار قرنها در دست

                  تا مگر يكباراز دل اين بغض درد الود 

                        با صدايي خسته و لرزان 

                               بانگ بردارم

                               من هم انسانم

                             دوست مي دارم

                              اشك مي ريزم

                    خنده هايم پر ز احساس است

                              در دل تاريخ

                           نام من مرده است

              اما قلب و روح من همچنان خسته است

                           عشق مي ورزد

               ذهنم از انديشه هاي ناب سرشارست

                       دورترازاين تن رنجور

            روح من ازادتر از افتاب و باد مي رقصد

             روح من زن نيست روح من روح است

              روح من در زير بار رنج و استبداد

                            تاب اورده

                          عشق ورزيده

                          نيمه ي خود را

                  با غرور و ظلم و خودكامي

                            باز بخشيده

           روح من اينار و صبر و بردباري را

            روح من عشق و وفا و مهرباني را

                          خوب ميداند

           سهم او در مكتب دنيا همين بوده است

                        اين منم يك زن

                 ايستاده بردر دنياي فرداها

              ايستاده در كنار نيمه ي خود  مرد

   «هرشخصی دو بار می‌میرد، یک بار آنگاه که عشق از دلش می‌رود و بار دیگر زمانی که زندگی را بدرود می‌گوید، اما وداع با زندگی در برابر مرگ عشق، ناچیز است.»
    ولتر

   «هرکسی را نتوان گفت که صاحب‌نظر است// عشق‌بازی دگر و نفس‌پرستی دگر است»
    سعدی

   «هرکه را جامه زعشقی چاک شد// او زحرص و عیب کلی پاک شد»
    مولوی

   «هرکه را نبض عشق می‌نجهد// گر فلاطون بود، تواش خر گیر// هر سری کو ز عشق پر نبود// آن سرش را زدم مؤخر گیر»
    مولوی

    «هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به‌عشق// ثبت است بر جریده عالــم دوام مـا»
    حافظ

    «هزار جهد نمودم که سـرّ عشق بپوشم//نبود بر سر آتش میسّـرم که نجوشم»
    سعدی

    «هفت شهر عـشق را عـطار گشت// مـا هنوز اندر خـم یک کوچه‌ایم»
    مولوی

    «گریه حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق// کاندرین طوفان نماید هفت دریا شبنمی»
    حافظ

    «گفت کز چنگ من به ‌ناله رود// باد برخستگان ِ عشق درود// عاشق آن شد که خستگی دارد// به درستی شکستگی دارد// عشق پوشیده چند دارم چند// عاشقم، عاشقم به‌بانگ بلند// مستی و عاشقیم برد ز دست// صبر ناید ز هیچ عاشق مست// گرچه برجان عاشقان خواریست// توبه در عاشقی گنه‌کاریست// عشق با توبه آشنا نبود// توبه در عاشقی روا نبود// عاشق آن‌به که جان کند تسلیم// عاشقان را ز تیغ تیز چه بیم»
    نظامی

   «گفتی که زبهر مجلس افروختنی// در عشق چه حیله هاست اندوختنی// ای بی‌خبر از سوخته و سوختنی// عشق آمدنی بود نه آموختنی»
    سنائی

   «گویند که معشوق تو زشت است و سیاه// گر زشت و سیاه است مرا نیست گناه// من عاشقم و دلم بدو گشته تباه// عاشق نبود زعیب معشوق آگاه»
    فرخی سیستانی

   «ملت عشق از همه دینها جداست // عاشقان را ملت و مذهب خداست »
    مولوی

   «ما به دنیا آمده‌ایم که دوست‌داشتن و عشق‌ورزیدن را بیاموزیم.»
    ناشناس

   «مادر، یگانه موجودی است که حقیقت عشق پاک را می‌شناسد.»
    انوره دو بالزاک

   «مردم زمانی به‌رماتیسم و عشق واقعی ایمان می‌آورند که به‌آن مبتلا شوند.»
    ماری فن ابنر-اشنباخ

   «منادی می‌کند عشق از چپ و راست// که حد هر کمال اینجاست، اینجاست»
    وحشی بافقی

   «من از خوشبختی‌های این جهان بهره مند گردیده‌ام زیرا در زندگی عاشق شده‌ام.»
    ویلیام شکسپیر

   «من در جنگ شرکت کردم، تنها به‌این دلیل که پیوند عشق خود را به‌زندگی مستحکم‌تر نمایم.»
    گئورگ بوشنر

  «من صفای عشق می‌خواهم از او       تا فدا سازم وجود خویش را  

   او تنی می‌خواهد از من آتشین          تا بسوزاند در او تشویش را»
    فروغ فرخزاد

   «من معتقدم که عشق به‌یک شخص ِ بزرگوار، بیش از هرچیز دیگر به‌انسان فروتنی می‌آموزد.»
    آندره ژید